Zadania

Huu-huu-halloooo! Jesteśmy ci bardzo wdzięczni za umieszczenie Latarni widmo na swojej wyspie. Większość ludzi się nas boi, bo myślą, że chcemy im zrobić krzywdę. A jest wręcz przeciwnie - lubimy ludzi! Uwielbiamy przygody i po prostu nie potrafimy zrezygnować z tego cu-huu-huu-downego świata. Tyle na nim do odkry-huu-huu-cia! Nie znikniemy, jak długo nasz głód przeżyć nie zostanie zaspokojony! Huu-huu! Jedynym naszym problemem jest to, że nikt nie dał nam domu, do którego moglibyśmy wracać z naszych upiornych przygód, więc wałęsamy się bez celu. Prosimy, zbuduj tyle latarń widm na swojej wyspie, ile się da, a wtedy będziemy mogli tu wra-huu-huu-cać. Za każdą latarnię wynagro-huu-huu-dzimy cię jednym przedmiotem w upiornym pudełku z nagrodami. Będziesz dostawać jedno pudełko na tydzień. Na dodatek pomożemy ci znaleźć dodatkowe nagrody, jeśli raz na tydzień wypełnisz dla nas pewne zadanie. Ale tylko wtedy, jeśli to co się uda. Nie jesteśmy dżinami z butelki, rozumiesz? Wybierz się do naszego Okrętu widma, który znaj-huu-huu-dziesz na swoim zachodnim wybrzeżu. Trudno go prze-huu-huu-gapić.

Po ukończeniu: Dzięki za odwiedziny, mam nadzieję, że moja załoga za bardzo cię nie przestraszyła. Od dawna masz tę siwiznę? Ha-huu, żartowałam. Będziemy regularnie wracać i postaramy się być tu punktualnie co tydzień. Ale wiesz, nie ma to jak punktualność ducha huu-huu-huu.

Tutaj zobaczysz, jak długo będziemy na morzu, huu-huu. Nie możesz się doczekać naszego powrotu, huu-huu? Tak się cieszymy, żeśmy cię znaleźli, i zrobimy wszystko, by wynagrodzić cię czymś ciekawym, jak tylko wrócimy! Nie zapomnij zaglądać tu, by odbierać swoje nagrody. Nie wypłyniemy w następną podróż, jak długo tego nie zrobisz!

Po ukończeniu: Nadszedł czas na cotygodniową wizytę okrętu widmo. Trzeba poprać prześcieradła i takie tam... Huu-huu!

Tutaj zobaczysz, jak długo będziemy na morzu, huu-huu. Nie możesz się doczekać naszego powrotu, huu-huu? Tak się cieszymy, żeśmy cię znaleźli, i zrobimy wszystko, by wynagrodzić cię czymś ciekawym, jak tylko wrócimy! Nie zapomnij zaglądać tu, by odbierać swoje nagrody. Nie wypłyniemy w następną podróż, jak długo tego nie zrobisz!

Po ukończeniu: Nadszedł czas na cotygodniową wizytę okrętu widmo. Trzeba poprać prześcieradła i takie tam... Huu-huu!

Uuuuu-słyszeliśmy legendę o duszkach miniaturkach, które żyją na malutkich wyspach. Czyż to nie u-huu-huu-rocze? Pomóż nam je odnaleźć, a dostaniesz od nas małego obola, huu-huu.

Po ukończeniu: Jaka szkoda! Ktoś wziął te kosmyki za malutkie duszki. To takie nad-naturalnie mylące. Typowe dla tych piratów, którzy dali nam fałszywe informacje.

Ojej ojej... nawet 300-letni starcy potrafią czasem sprzeczać się jak małe dzieci. Niewiarygodne huu-huu. Możesz pokazać moim upiornym marynarzom, na czym polega współ-huu-huu-praca? Niektórzy z nich mają na pieńku, bo urodzili się w różnych epokach huu-huu. Drobny pokaz współpracy powinien wystarczyć.

Po ukończeniu: Huu-huu-hurra! Udało się, ich duma ucierpiała i teraz załoga aż się rwie, by pokazać żyjącym, jak to się robi. Słyszałam nawet takie zwroty jak "Dzięki, mój martwy towarzyszu", czy "Przepraszam, mój nieśmiertelny kolego".

Mój dobry przyjaciel Atlas, z którym od wieluset lat wspólnie podróżuję po morzach, zdaje się być lekko znudzony. Chyba potrzebuje zmiany otoczenia. Możesz go zabrać w jedną ze swoich przygód? Powiem mu, że ma śledzić każdy twój ruch i notować wszystko, co tylko uzna za podejrzane. Taka misja szpiegowska może mu się spodobać. Nie ma większego znaczenia, dokąd go zabierzesz. Upewnij się tylko, że zazna dużo świeżego powietrza.

Po ukończeniu: Czyż to nie jest najsympatyczniejszy duszek-piesek, jaki istnieje? Był grzeczny, czy może wył na twoich wrogów? Och, właśnie się zorientowałam, że zapomniałam zostawić ci trochę upiornych torebek na kupki duszka-pieska. Ha ha, żartuję, my już przecież nie jemy, więc też nic z nas nie wychodzi. Z wyjątkiem tej upiornej mazi, oczywiście... huu-huu.

Załoga potrzebuje jakiegoś wyzwania. Czy możesz znaleźć dla nas jakieś odpowiednie miejsce, gdzie moglibyśmy powywijać szablami? Tylko nie przesadź, zwykła utarczka tym razem wystarczy. I upewnij się, proszę, że przeciwnicy są łotrzykami. Pamiętasz przecież, że jesteśmy dobrodusznymi duchami, prawda?

Po ukończeniu: Och, ale zabawa. A wybrani przez ciebie wrogowie byli wspaniali. Uniknęliśmy tego smoka, ale wielkie kule śluzu dały nam dużo radości. A te podziemne jaskinie, coś wspaniałego. Co, to nie o tych łotrów ci chodziło? Nie ta wyspa? To gdzie my właściwie byliśmy?!

Natknęliśmy się na stary notatnik, spisany przy końcu życia przez pewną biedną matkę. Chciała przeżyć coś tajemniczego, jakąś przygodę pełną zagadek lub niesamowitych zdarzeń, szczególnie że całe jej życie upłynęło jej na wychowywaniu pokaźnej gromadki dzieci. Ważne, by nie było tam żadnej przemocy, to zaznaczyła wyraźnie. Wygląda na to, że owa matka nigdy nie spełniła swego marzenia. Czy podejmiesz się tego wyzwania w jej imieniu, by jej dusza zaznała spokoju?

Po ukończeniu: Notatki zniknęły w poświacie, mówisz? Ach, to do-huu-huu-brze słyszeć. Matka została po jasnej stronie życia, jak się wydaje. Ale założę się, że nie tylko ona miała taki sen. Damy ci znać, jak znajdziemy coś podobnego.

Młody człowiek trzymający w objęciach niemowlę klęczał na brzegu morza i łkał. Prosił niebiosa o to, by oddały mu jego żonę, matkę dziecka. Dziecko właśnie zaczęło mówić i jego pierwsze słowa, wypowiedziane cichym i smutnym głosikiem, brzmiały "Mama?". Od tego czasu całkowicie zmieniła się atmosfera na pokładzie. Teraz mamy nowy cel. Dowiemy się, co się stało z matką. Jeśli ci to nie przeszkadza, też zacznij jej szukać.

Po ukończeniu: Co za przypadek. Nie uwierzyłabym, gdybym nie widziała na własne oczy... Znaczy, gdybym nie widziała tego moimi pustymi, upiornymi oczodołami?! Ach, nieważne. Kto by pomyślał, że uda ci się odnaleźć uwięzioną kobietę, zanim przydarzy jej się coś złego. To właśnie dla takich szczęśliwych wydarzeń nie opuszczamy tego świata. I pewnie z tego samego powodu niebiosa ciągle nam pozwalają tu być. Zapomniałam już, że nawet du-huu-huu-chy potrafią płakać - na swój sposób. Pewnie sprawiło ci kłopot wymyśleć jakąś historyjkę, kiedy rodzina pytała się, skąd wiesz o jej tragedii. Ptaszki ci ją wyćwierkały?

Załoga statku aż pali się do bitki i chce napędzić strachu jakimś łobuzom. Byli ostatnio świadkami jakiejś okrutnej niesprawiedliwości, na którą nic nie mogli poradzić, więc teraz chcą przeszkodzić innym złoczyńcom w czymś podobnym. Czy możesz mi polecić kilka miejsc?

Po ukończeniu: Och, dawno już nie mieliśmy takiej frajdy podbijając cudzą ziemię. Dzięki za wskazówkę, oto nagroda!

Jeden z członków mojej upiornej załogi znalazł mapę wciśniętą w szczelinę ściany w starym dworze. Są na niej zaznaczone dwa miejsca, ale niestety kontury wyspy uległy zatarciu. Jedno jest pewne: to inna wyspa niż tak, na której znaleźliśmy mapę. Masz, zerknij na huu-huu-nią, może tobie uda się rozpoznać zaznaczone na niej góry i lasy. Być może kryje się tam coś przydatnego. Podzielisz się z nami?

Po ukończeniu: Och, udało ci się znaleźć to miejsce? I? Co znajdowało się w oznaczonych miejscach? Mów, bo nie wytrzymamy z ciekawości! Co takiego? Serio, zabawki?!? Ach, i zdjęcie dziewczynki. Mogę nawet przeczytać napis na odwrocie: "Zakopię tu pamiątki naszego dzieciństwa. Może kiedyś ktoś je odnajdzie i będzie tak szczęśliwy jak my. Będę cię kochać do końca przeznaczenia".

Mam dla ciebie zagadkę. Jeśli nie uda ci się jej rozwiązać, będziesz musieć wykonać kilka zleceń. Zgoda? Co ma dwa skrzydła, ale nie może latać? 3..2..1.. Czas minął! Jeśli po powrocie nadal nie będziesz znać odpowiedzi, być może ci ją powiem.

Po ukończeniu: Powiedziałam, że "być może ci powiem"... i nie, nie chodzi o kurczaka. A teraz jestem głodna. To straszne! Wiesz, jaka to męczarnia być głodną i nie móc nic zjeść? Teraz mi to nie da spokoju przez kilka lat.

Słuchaj, chłopaku, albo dziewczyno, albo... No co, nie mając oczu nie mogę dobrze widzieć, więc po prostu słuchaj, dobrze? Potrzebni ci są przyjaciele. Dobrzy przyjaciele. A nigdy nie wiadomo, gdzie takich można znaleźć. Więc powiedz komuś, że jesteś na "Wyprawie po przyjaźń" i poproś jego lub ją o pomoc, OK? I może nie proś za każdym razem tej samej osoby, to nic nie da. Po prostu powiedz, że ten pomysł podsunęła ci zaprzyjaźniona zjawa, hehehe, huu-huu.

Po ukończeniu: I co, zadziałało? Tak czy siak, znajduj nowych przyjaciół, nigdy nie wiesz, kiedy będziesz potrzebować ich pomocy, albo oni twojej, albo siebie nawzajem, albo... aaa, już ty wiesz, co mam na my-huu-huu-śli.

Trochę mi głupio o to prosić, ale muszę. Czy możesz załatwić nam trochę balastu do statku? Jak wiesz, jesteśmy bardzo mili i dlatego cały czas ciągnie nas do góry... Nosimy nawet w kieszeniach kamienie, żeby nie odlecieć zbyt wcześnie. Ale nasz statek potrzebuje dodatkowego obciążenia, bo inaczej odleci. A niestety co pewien czas kilka cegieł przenika przez upiorny kadłub statku, więc balast musi być regularnie uzupełniany. Od dłuższego czasu nie natknęliśmy się na nic użytecznego, więc jeśli tobie się to uda, daj mi proszę znać.

Po ukończeniu: Połowa ładunku przeleciała przez statek. Mam nadzieję, że nie przestraszyliśmy też ryb. Ha!

Ponieważ jesteśmy już dobrymi przyjaciółmi, czy mogę prosić o przysługę? Dramatycznie potrzebujemy dzikich koni, które nie bałyby się duchów. Załatw nam kilka takich rumaków!

Po ukończeniu: Och, ale zabawa! Co robimy? Jeździmy na koniach po całej wyspie. Oczywiście w nocy, bo tak jest jeszcze zabawniej, a przy okazji ludzie nas nie widzą. Wiesz, duchy mają tak mało rozrywek... Och, byli tacy, co nas zobaczyli i się przestraszyli? Och, rozumiem. No dobrze, jeszcze tylko jedna noc huu-huu-huu-huu.

Jakiś czas temu nasz statek przepływał przez nękany kryzysem kraj, w którym niedaleko wybrzeża leżało miasto. Było ono jakby podzielone na dwie części przez osuwisko ziemi. Bardzo nas to zaciekawiło. Niestety nie mogliśmy się za bardzo zbliżyć, gdyż okolica pełna była dzikich bestii i wrogów, którzy dysponowali siłą, z jaką jeszcze nie mieliśmy do czynienia. Włóczyli się po okolicy, jakby sami byli zagubionymi duchami. Ale w ruinach nieopodal wybrzeża udało nam się znaleźć niewielką kryjówkę, w której przebywała pewna rodzina. Ludzie ci opowiedzieli nam historię wyspy i że zawsze jakoś dawali sobie radę. Tylko podczas zimy było im bardzo ciężko, szczególnie z powodu mrozu. Jak długo siedzą w kryjówce, bestie ich nie niepokoją, ale zawsze przed czasem zużywają swoje zapasy węgla i wtedy naprawdę robi się niebezpiecznie. Czy możesz zebrać trochę materiału na opał?

Po ukończeniu: Proszę o wybaczenie, nie przemyśleliśmy tego do końca. Najpierw nie mogliśmy znaleźć wyspy i włóczyliśmy się bez końca, chociaż nasz statek lata szybciej niż jaskółka, potem straciliśmy większość ładunku w czasie sztormu. Być może będziemy musieli później wrócić tam jeszcze raz. Ale ludzie byli nam i tak bardzo wdzięczni i nie wierzyli własnym oczom, kiedy węgiel na pozór sam wlatywał im do magazynu.

Huu-huu, to znowu ja. Od czasu, kiedy osiedliśmy na twojej wyspie, mogliśmy o wiele częściej niż dawniej wyruszać na nasze przygody. Niestety, w rezultacie nasza upiorna broń stępiła się szybciej niż zwykle. Czy możesz zdobyć dla nas trochę żelaza, żebyśmy mogli ją znowu naostrzyć? Och, nie używamy tak naprawdę rudy żelaza, ale nauczyliśmy się wysączać z niej jej esencję i wtłaczać ją w naszą broń, reperując ją, a nawet wzmacniając! Cóż, w trakcie tego procesu ruda żelaza się zużywa, więc ... tak, można powiedzieć, że ją zu-huu-huu-żywamy.

Po ukończeniu: Uda-huu-huu-ło się! Nasze upiorne ostrza błyszczą teraz bardziej niż kiedykolwiek. Patrz! Och, nic nie widzisz, hmm. Dobrze, ale poczujesz, jak cię lekko drasnę, mogę? No dobrze, już dobrze, przepraszam, źle to zabrzmiało. Chodziło mi o to, że jeśli wytwarzasz każdego dnia tyle broni, to docenisz tak świetny rezultat. Nie miałam nic złego na myśli!

Och och! Podczas naszych podróży mieliśmy okazję spotkać wielu twoich osadników i innych ludzi, którzy byli w dość kiep-huu-huu-skim stanie. Wygląda na to, że zostali porwani albo uwięzieni i teraz muszą pracować jako niewolnicy. Zrobiliśmy listę takich miejsc na wyspach wokół ciebie, więc możesz ich wyswobodzić. Na twoim miejscu nie ociągałabym się zbyt długo, bo niektórzy z nich są już na skraju wyczerpania.

Po ukończeniu: Tylu ludzi udało się uwolnić, tylu żołnierzy, handlarzy i podróżników wróciło do domów. Ileż łez radości u rodzin i przyjaciół. Możesz dziś położyć się spać z czystym sumieniem, gdyż wspólnie wykonaliśmy bardzo dobry uczynek!

Zauważyliśmy, że łowisz coraz mniej ryb, a ławice przenoszą się w inne miejsca. Chętnie ci pomożemy i zbudujemy dla ciebie sztuczną rafę koralową, której nasi przyjaciele z płetwami będą mogli sobie żyć. Sami bardzo lubimy kolorowe rafy, więc od ciebie potrzebujemy jedynie materiałów budowlanych. Postaraj się tylko, by było to materiał właściwy, bo nie każda zwykła cegła lub kamień będzie się nadawać. Oto szczegółowy opis tego, czego będziemy potrzebować.

Po ukończeniu: Och, jaki piękny blask tam na dole. Promienie słoneczne rozszczepione przez powierzchnię wody i odbite przez marmury rafy tańczą wokół statku niczym małe tęcze. Idź i naciesz swe oczy tym widokiem!

Huu-huu jej, żałuj, że cię nie było z nami, by zobaczyć tego krakena! Dwa razy większy od naszego okrętu widmo, mało co nie posłał nas na kraniec czasu. Nie pytaj mnie, w jaki sposób mógł nas w ogóle dotykać, ale stworzenie to z pewnością musi być starsze nawet od nas i przez tak długi czas nauczyło się tego i owego. Nie chcieliśmy wyrządzić żadnej krzywdy tak majestatycznej istocie i wymknęliśmy się spomiędzy jej macek, ale niestety drogo nas to kosztowało. Część statku po prostu wyparowała i teraz w burcie mamy gigantyczną dziurę, która źle wpływa na morale załogi. Czy możesz wyprodukować dla nas specjalne narzędzia? Wiem, że są archaiczne, ale właśnie takich potrafimy używać. Nie będą zresztą kosztowały cię więcej niż zwykłe narzędzia, a po naprawie pozwolimy ci je zatrzymać.

Po ukończeniu: Jak nowy. Czy raczej, jakby okręt widmo został zniszczony zaledwie wczoraj. Ach, nigdy się do tego nie przyzwyczaję. Znalezienie właściwych słów przychodzi mi cały czas z trudnością, nawet po setkach lat... choć teraz, kiedy tyle czasu spędzam z żywymi ludźmi, może mój styl wypowiedzi trochę się po-huu-huu-prawi.

Brrr-huu-brr-huu. Pozyskaj, proszę, trochę węgla, by mocniej napalić w piecach. Podróżując pieszo do otchłani, zostaliśmy schwytani w upiornym jeziorze! Nic poważnego, jak się okazało, ale przemokliśmy do cna i musimy teraz wyschnąć. Wiem, jak to brzmi, ale wierz mi - katar dla ducha nie jest niczym zabawnym i potrafi ciągnąć się nawet dziesięć lat, a kichający duch to prawdziwa zmora dla otoczenia! I nie martw się, nikogo nie przestraszymy. Powisimy sobie tylko trochę na sznurach z praniem.

Po ukończeniu: Jest cudownie, huu-huu! Wybacz, że przestraszyliśmy kilku twoich osadników podczas naszego ostatniego lotu.

Szybko! Potrzebujemy twojej pomocy! Szajka błędnych duchów pozazdrościła nam naszej swobody w podróżowaniu po morzach i grozi nam, że nas wygna! Nauczyli się posługiwać żelazną bronią tak, żeby samemu sobie nie wyrządzić krzywdy, i teraz nas prześladują. Tutaj masz instrukcję z listą wszystkiego, czego potrzebujemy do zapewnienia sobie obrony. Pospiesz się, proszę, bo nie wiemy, kiedy mogą się pojawić!

Po ukończeniu: Ha! Dzięki tobie nieźle przetrzepaliśmy poszewki tym poduszkom! Nie wątpię, że jeszcze wrócą, ale na razie na pewno mają dość!

Ratunku ratunku huu-huu-ratunku! Zaatakowały nas strasznie niebezpieczne, złe i okrutne istoty, gorsze niż cokolwiek widziałam w swoim życiu! I nawet po śmierci! Te potwory są bezwzględne. Cały czas chodzą za nami i ciągle nas dziobią i kwaczą. I jeszcze paskudzą nam na balustrady! I nie-huu-huu, nie wiem, jak to jest w ogóle możliwe. A co gorsza, nie wiem, jak pousuwać te brudy! Potrzebujemy czegoś, co odwróci uwagę tych gigantycznych kaczek! Nie możemy przecież ich tak po prostu wystrzelać, prawda?

Po ukończeniu: Czasami budzę się w nocy i słyszę kwakanie. Nie, żartuję, ja nie sypiam.

Tym razem przychodzę prosić się o przysługę dla kogoś innego. Dla pewnej małej wioski, mówiąc szczerze. Co roku zalewa ją powódź, niszcząc wszystko, co udało im się zbudować, i unosząc w swych falach strzaskane marzenia o lepszej przyszłości. Mieszkańcy mają własne materiały, ale brak im silnych rąk, które postawiłyby skuteczną zaporę przeciwpowodziową. Możesz użyczyć im trochę siły roboczej?

Po ukończeniu: Wysłani przez ciebie ludzie bardzo starannie wykonali swoje zadanie, a nawet otrzymali medale od burmistrza, który prosił ich, by zostali i dalej pomagali mieszkańcom. Wszyscy się zgodzili, a wielu z nich planuje nawet postawić tam własny dom. Jeden to nawet się ożenił, uwierzysz? Ja też nie... wszystkiego najlepszego dla młodej pary.

Książę z kontynentu organizuje nagonkę, by sprawić przyjemność swojej szlachcie, ale wygląda na to, że brakuje mu jeźdźców. To dobra okazja, by zaskarbić sobie szacunek księcia, albo - jak byśmy woleli - dokonać małej dywersji i uratować te wszystkie biedne liski i jelonki. Decyzja o tym, jakie dać instrukcje swoim ludziom, należy do ciebie. My tylko informujemy cię, że pojawiła się taka okazja. Więc jeśli się zdecydujesz, wyszkól trochę jeźdźców specjalnie na tę okoliczność, żeby wiedzieli, jak się zachować w tak arysto-huu-huu-kratycznym przedsięwzięciu.

Po ukończeniu: Twoi ludzie wykonali polecenia co do joty. Gratulacje! Myślę, że twoje polecenia nie odegrałyby zresztą większej roli, ale książę jest bardzo zadowolony z jeźdźców.

Osadników na północnym wschodzie twojej wyspy nawiedziła susza i bardzo przydałby się im jakiś deszcz. Chcemy ci się odwdzięczyć za całą pomoc, jaką od ciebie otrzymaliśmy, a to oznacza także poprawę losu twoich ludzi. Oto przepis na strzały sprowadzające deszcz. Jednak jeśli chcesz uniknąć przy okazji burzy, nie możesz użyć wszystkich naraz, a do tego potrzebujesz całkiem wielu specjalnie wyszkolonych łuczników, którzy dzień w dzień będą wypełniać zlecone im zadanie. No, ale to już od ciebie za-huu-huu-leży.

Po ukończeniu: Z nieba spadają...strzały. No dobrze, powinniśmy to byli przewidzieć. Ale przynajmniej susza została trochę... rozwodniona. Lepiej przygotuj sobie drewnianą para-huu-huu-solkę.

Zauważyliśmy, że twoim ludziom brak rozrywki, jeśli nie liczyć tawerny, oczywiście, ale to nie jest najzdrowszy sposób spędzania wolnego czasu. To nie nasza sprawa, ale mamy dla ciebie propozycję. Widzieliśmy ostatnio niesamowite przedstawienie w wykonaniu prostych łuczników. Niesamowicie sprawni, szyli do siebie nawzajem ognistymi strzałami i chwytali je w powietrzu, a nawet odgrywali w tym samym czasie teatrzyk. Myślę, że ty też możesz zorganizować coś takiego. Osobiście powiem twoim ludziom, jak mogą się za to zabrać.

Po ukończeniu: Twoi ludzie spisali się wprost wspaniale, a nawet wprowadzili kilka ulepszeń do moich instrukcji. Razem z widzami pytali, czy mogą zrobić z tego stałe przedstawienie, które wszystkim poprawiałoby humor. Nie masz nic przeciwko, prawda? Cóż, już im zresztą powiedziałam, że mogą, więc...huu-huu.

Twoi handlarze dużo narzekają, ale nic o tym nie wiesz, bo robią to za twoimi plecami. Jeden z członków mojej załogi podsłuchał nawet dyskusję, w której zarzucano ci nieostrożność i całkowity brak ochrony dla transportów napitku. Niemal codziennie grupa spragnionych złodziei wychodzi z krzaków i przejmuje jedną dostawę! Ponieważ stało się to już smutną rutyną, dostawcy przestali nawet składać doniesienia. Przeszkól żołnierzy, aby mogli eskortować te dostawy, i jeśli się da, rozwiąż ten konflikt w sposób pokojowy. Już samo przyznanie zbrojnej ochrony powinno poprawić sytuację, jak również zdanie handlowców na twój temat.

Po ukończeniu: Wybornie, oddziały oddelegowane do ochrony transportów otrzymują teraz trochę napitku w ramach zapłaty za świetnie wykonywaną robotę. Chyba ci to nie przeszkadza. Przekazywane im ilości napitku są zresztą o wiele mniejsze niż straty powodowane przez napady, a na dodatek nastroje wśród handlarzy bardzo się poprawiły.

Nawet my potrzebujemy od czasu do czasu relaksu i odpoczynku. Ale ponieważ za każdym razem twoi osadnicy wpadają na nasz widok w przerażenie, co jest dziwne, gdyż mieli dość czasu, by się do nas przyzwyczaić, myślę, że dobrze by było, gdybyśmy mogli odpoczywać gdzie indziej, gdzieś, gdzie spokoju nie burzyłyby nam co kilka minut okrzyki przerażenia. Postaraj się więc znaleźć dla nas jakąś odległą miejscówkę, najlepiej z plażą i kilkoma palmami, a ponieważ nie czujemy ani wiatru, ani zimna, praktycznie każda cicha i odległa wyspa będzie nam paso-huu-huu-wać.

Po ukończeniu: Ach, zaproponowane przez ciebie miejsca są idealne. Myślę, że sprawdzimy je wszystkie, po kolei. Moja załoga już się cieszy i nawet poubierała się w wakacyjne ubrania...znaczy zrobiłaby to, gdyby mogła.